De kleine dingen

De kleine dingen

Zo bizar..

Afgelopen dagen zijn een soort rollercoaster (waarom?lees hier). Op en neer naar Den Haag op bezoek bij Opa, bellen met familie, updates delen en lezen. Helpen waar kan.. Het houdt nog niet echt op.. er is nog zoveel onduidelijk.

Maar tegelijk hou ik mij vast aan de kleine dingen.

Zoals gister.. dat hij even een opleving had toen wij er waren. Het feit dat hij reageerde op ons, dat hij even wakker was. Dat ik vroeg of hij moe was.. hij: moe ? Neejoh.. ik vroeg waarom hij dan zo hard snurkte? Hij: ooo doe ik dat ? Ik zei ja nogal 🙂 Ohw… hij zich wegdraaide en 3 tellen later weer een snurk liet ontsnappen.. hihi nee hoor niet moe 🙂 En op de vraag of hij nog een beetje kon lachen naar de camera voor de familie die ver weg woont. Hij hierop reageerde door zijn ogen proberen open te houden door zijn wenkbrauwen op te trekken en zei: Jazeker ! Op zijn manier, zoals Oop het altijd zegt.

Tegelijkertijd de sfeer die wij als familie op dit soort momenten toch af en toe ongespannen kunnen laten lijken. De kleine grap momentjes tussendoor..

Mijn Omaatje die terwijl hij zijn eerste woorden eindelijk zei, alleen maar kon zeggen zo Jacobus, je stinkt uit je mond! haha o zo lief he 😉 Hij zegt eindelijk wat en krijgt dan gelijk dat over zich heen. Of over zijn emoji stressbal in zijn hand, die omdat wij even wilde kijken welke emoji had, hij eigenlijk al weer aan het zoeken was. Hij wilde hem niet afstaan.. en wilde graag weer in zijn bal knijpen 😉 We maken er een grapje van, betrekken hem hierbij en ondertussen wordt hij steeds rustiger. Zo rustig hadden ze hem de hele dag nog niet gezien op het IC en dat terwijl hij juist onrustiger kan worden omdat ze zijn medicijnen tegen epilepsie aan het afbouwen waren. Hoe bizar ?!

Vandaag was hij helaas wat minder, sliep veel en reageerde weinig. Hooguit wat gegrom en gemompel.. tja ook niet gek. Mij moet je ook niet wakker maken als ik slaap 😉 Verder weten ze eigenlijk nog niet goed wat er is..

En tuurlijk weten we niet waar dit heen gaat, of hij er uit komt, en hoe ? Hoe dan verder ? Niet alleen met opa, maar ook met oma ?! Zoveel onzekerheid die continu in je hoofd zit.. de tijd zal het ons leren. En in de tussentijd hou ik mij vast aan de kleine fijne momentjes waarover ik net vertelde maar ook ..

De liefde die ik ontvang van mensen die echt vragen hoe het gaat,niet alleen met opa, maar ook met mij.. Die aanbieden om mijn dochter op te vangen als dat nodig is. Dat doet me goed.

Het geeft me de rust, die ik nu hard kan gebruiken tijdens deze gekke dagen. En tegelijkertijd kracht om door te gaan.

Ennn het laat me beseffen dat het de kleine dingen zijn die het hem doen.

Koester dit …

En ken je iemand in je omgeving die ook zoiets door maakt, neem eens even de tijd en vraag nu eens echt hoe het gaat ! niet alleen met de persoon in kwestie maar ook met hen zelf. Verwacht niet altijd een ‘goed’ als antwoord, maar vraag door.. want daar zijn we goed in. Zeggen dat het goed gaat, maar zeg het ook gewoon is als het niet zo goed gaat!

Liefs,

 

 

Geef een reactie