Kwetsbaar

Kwetsbaar & onvoorspelbaar…

Soms zijn er van die momenten die je weer even met beide benen op de grond zetten. En je weer eens laten merken hoe kwetsbaar het leven is.

En hoe dankbaar je mag zijn met het leven wat je hebt. Dan lijken al je struggles ineens ver weg, zo klein, Zo onbenullig.

Gister was zo’n dag.
Een dag met ups & downs. Mijn dochter trakteerde op school, dat is leuk. Maar ’s middags draaide het om. Het ging niet goed met Opa. Ik zou opa opvangen als hij uit de dagbesteding kwam en ook voor hem koken. Ik had er s middags nog over gegrapt met oma. Dat het weer eens wat anders was oppassen op mijn Opa. Opa heeft alzheimer, dus een groot kind. Met grote trek. Extra veel bonen, vlees en aardappelen ingeslagen.. zou het wel genoeg zijn ? Daar maakte ik mij nog druk om…

Totdat ik s middags een belletje kreeg.. Opa was extreem verward en ze lieten hem liever niet met de taxi naar huis. Geen probleem ik ben al onderweg ! Eenmaal bijna daar kreeg ik door dat ze 112 gebeld hadden, het ging slechter. Ik arriveerde iets na de ambu. Pff das schrikken.

Hij moest mee.. Ik erachteraan. Tuurlijk spitsuur in Den Haag.😔 Het leek wel een eeuwigheid voor ik er was  (een half uur). Opa bleek epilepsie te hebben, bijverschijnsel van Alzheimer/dementie. Hij heeft liggen slapen en ik ben bij m gebleven. Na 1,5 uur begon die wakker te worden en wilde maar zitten. Maar dat lukte natuurlijk niet in mn eentje 😊 wat zusters erbij en hem opgehezen. Maar hij bleef onrustig.. lichtjes begonnen de stuipen weer. Eerst dacht ik dat hij wat wilde dus ik vroeg hem wat hij wilde ? Zo droog als dat hij altijd is zegt die.. ff wachten hoor dit trekt zo weg. En de stuip werd erger, toen die weer wegebde zegt hij nog Zo hèhè… pfff. Nou zeg ik Oop dat wordt je ook moe van he! Zo echt wel zegt die…

Dokters erbij, nieuwe medicijnen maar t trok niet goed genoeg weg. Mn omaatje komt binnen, t arme mensje schrikt zich rot.. gevolgd door mn moeder.  Kamer ineens vol. Ze stappen net binnen tijdens n overleg met dokters..
Hij heeft genoeg gehad van t medicijn, mag niet meer. Over op een andere.. helpt dit ? Waar moet hij blijven? Dit ziekenhuis of een andere ? Hoe komt hij hieruit ?

Na 5 uur bij m te zijn geweest besluit ik naar huis te gaan.. mn dochter ophalen die stel op sprong door n vriendinnetje is opgevangen. Oop is in goede handen.. samen met mn omaatje en zn dochter, zijn andere dochter is onderweg. Ik strijk zn haren glad en geef m een kus. Zeg nog tegen m Doe je rustig Oop, geen boogie meer. 😘

Thuis komt het besef pas..  hoe loopt dit af ?
Je probeert te slapen en doet je ding. Maar o wat zet dit me weer met beide benen op de grond.

Het leven is niet vanzelfsprekend.. maak er iets moois van iedere dag. Je weet nooit wat de morgen brengt..

Liefs,
 

Geef een reactie